Φιδόμορφη Άτη

[Pandora]

Η Πανδώρα τον άκουσε χωρίς να τον διακόψει. Δεν γύρισε αμέσως προς το μέρος του. Το βλέμμα της περιπλανηθηκε στον χώρο. Προσπαθούσε να καταλάβει πού βρισκόταν. Αν ήταν αιχμάλωτη και αν ναι, από ποιον. Αν ο άντρας μπροστά της ήταν ειλικρινής ή κάποια παγίδα.

Τότε το είδε.
Χαραγμένο πρόχειρα σε μια πέτρα, μισοσβησμένο από την υγρασία και τον χρόνο, αλλά αναγνωρίσιμο. Το σύμβολο της επανάστασης του Κέλεμπ.
Δεν ήταν πληροφορία που θα έδινε σε έναν ξένο. Όμως με κάποιο τρόπο αυτό έμπλεκε τα πράγματα ακόμα περισσότερο.

Τα μάτια της συνάντησαν τα δικά του. Κενά, και όμως με κάποιο τρόπο την έβλεπαν. Ακόμα ζύγιζε τι από όσα ήξερε μπορούσε να ειπωθεί και τι όχι. Όταν μιλήσε, η φωνή της ήταν ήρεμη, σταθερή. Η φωνή της σειρήνας.

"Αν περιμένεις απαντήσεις, φοβάμαι πως θα απογοητευτείς. Οι απαντήσεις δεν εμφανίζονται όταν τις καλείς. Έρχονται μόνες τους."

Ανακάθισε στη θέση της και ετεινε ελαφρά το χέρι της προς το μέρος του.
"Με λένε Πανδώρα...και αυτός που σε δάγκωσε είναι ο Βιρίντιαν" Το φίδι σαν να αντιλήφθηκε την προσταγή, σύρθηκε αργά στην έκταση του χεριού της, σιρίζοντας χαμηλόφωνα.
"Ζητώ συγνώμη για αυτό. " είπε γνεφοντας προς τα σημάδια στο λαιμό του. Δεν ήταν καν σίγουρη αν την έβλεπε.

Μετακινήθηκε ελαφρά, σαν να δοκίμαζε αν το σώμα της της ανήκε ακόμη πλήρως. Το δάχτυλό της άγγιξε ασυναίσθητα το δαχτυλίδι της.

"Για να είμαι ειλικρινής το ότι κατάλαβες πως είσαι σε ονείρεμα είναι εντυπωσιακό. Χρειάζεται ισχυρό μυαλό και θέληση για να μπορέσεις να ξεφύγεις απο τη πλάνη."

Έκανε μια παύση.

"Σαν ονειροβάτης περπατώ στα όνειρα. Μπαίνω, βγαίνω, μερικές φορές επεμβαίνω. Άλλοτε καθοδηγώ. Άλλοτε απλώς παρατηρώ. Συνήθως δεν με βλέπει κανείς εκτός αν το θελήσω εγώ"
Ένα ανεπαίσθητοχαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. "Δεν είναι τέχνη που συγχωρεί τα λάθη."
Απλές πληροφορίες ονειροβασίας.

Το βουητό στα αυτιά της δεν έλεγε να σταματήσει, όμως δεν έδειξε αδυναμία.

"Εκείνο το μέρος έμοιαζε αρχαίο, οχι δημιούργημα απο ονειροβάτη. Δεν μπορώ να σου απαντήσω ούτε πως μπήκαμε, ούτε πως βγήκαμε. Ούτε την ανάμιξη του Βιρίντιαν. Ομως...." Τα μάτια της σκοτείνιασαν για μια στιγμή. "Ξέρω μόνο πως αυτό που συνέβη δεν τελείωσε όταν ξυπνήσαμε."

Κάτι τους ακολούθησε απ’ τον ονειρόκοσμο. Το ένιωθε να κινείται ανάμεσα στις σκιές του δωματίου, να ψιθυρίζει λόγια στη γλώσσα του.
Κι αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, την ανησύχησε. Τα πλάσματα του ονείρου δεν έχουν θέση στον ξύπνιο κόσμο.

Κοίταξε τον Γκλίριον, προσπαθώντας να καταλάβει αν το ένιωθε κι εκείνος.
Η έκφρασή του παρέμεινε κενή.

Ίσως κρατούσε και ο ίδιος πράγματα για τον εαυτό του.

[Glirion]

Η σιωπή ανάμεσά τους πάχυνε, σαν να πήρε υφή. Ο Γκλίριον δεν μίλησε αμέσως· έμοιαζε να παλεύει με κάτι αόρατο, κάτι που δεν είχε ακόμη όνομα.

Ο Γκλίριον έμεινε για λίγο ακίνητος, σαν να προσπαθούσε να βάλει σε σειρά σκέψεις που δεν είχαν ακόμη μορφή. Όταν τελικά μίλησε, η φωνή του ήταν χαμηλή, αλλά σταθερή — σαν κάποιος που είχε περάσει από σιωπές πιο επικίνδυνες από λόγια.

"Ξέρεις… όταν ξύπνησα, νόμιζα πως όλα ήταν απλώς ένα παραλήρημα. Ένα κακό όνειρο που θα έσβηνε με λίγο φως. Αλλά δεν έσβησε. Κάτι έμεινε. Νιώθω ότι κάτι που δεν έπρεπε να υπάρχει εδώ." Το πρόσωπό του περιπλανήθηκαν στο δωμάτιο, σαν να έψαχναν εκείνο το αόρατο βάρος που ένιωθε να τους παρακολουθεί.

Ο Γκλίριον έστρεψε το κενό βλέμμα του προς τη γωνία του δωματίου, εκεί όπου η σκιά έμοιαζε πιο πυκνή απ’ όσο θα επέτρεπε το φως. "Το νιώθω," παραδέχτηκε. "Σαν ανάσα που δεν ανήκει σε κανέναν μας." Γύρισε προς την Πανδώρα με ήρεμο τόνο, "όχι δεν είσαι τρελή, έχω και γω τις χάρες μου".

Έκανε μια μικρή παύση, σαν να ζύγιζε τις επόμενες λέξεις.
"Είπες πως χρειάζεται ισχυρό μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι βρίσκεται σε ονείρεμα. Μα εγώ δεν το κατάλαβα επειδή είμαι δυνατός. Το κατάλαβα επειδή κάτι μέσα μου… έσπασε. Κάτι που δεν έπρεπε να σπάσει. Και όταν γύρισα πίσω, αυτό το ράγισμα ήρθε μαζί μου."

Η σκιά στη γωνία αναδεύτηκε. Ο Βιρίντιαν σήκωσε το κεφάλι του απότομα, σαν να μύρισε κίνδυνο. Το χέρι του άγγιξε ασυναίσθητα τον λαιμό του, εκεί όπου τα σημάδια από το δάγκωμα είχαν αρχίσει να κοκκινίζουν.

"Δεν ξέρω αν μπορώ να σε εμπιστευτώ. Δεν ξέρω καν αν πρέπει. Αλλά ξέρω πως δεν είσαι ψεύτρα. Η φωνή σου… έχει το βάρος κάποιου που έχει δει πράγματα που δεν λέγονται. Και το φίδι σου… δεν δαγκώνει χωρίς λόγο."

"Δεν σε κατηγορώ. Αν ήμουν στη θέση σου, ίσως θα είχα κάνει χειρότερα. Αλλά θέλω να ξέρεις κάτι: όταν ήμασταν εκεί μέσα, στο αρχαίο εκείνο μέρος… δεν ήμουν μόνος. Κάτι με ακολουθούσε πριν καν εμφανιστείς. Κάτι που με ήξερε. Κάτι που με περίμενε."

Η φωνή του χαμήλωσε ακόμη περισσότερο.

"Και όταν ξύπνησα, δεν έφυγε. Δεν έφυγε ούτε στιγμή. Το ακούω να ψιθυρίζει. Όχι λέξεις… αλλά προθέσεις. Σαν να προσπαθεί να με σπρώξει κάπου. Σαν να θέλει να με κάνει να θυμηθώ κάτι που έχω ξεχάσει."

Έσφιξε τα χέρια του, σαν να προετοιμαζόταν για κάτι που δεν είχε ακόμη όνομα.
"Αν θες την αλήθεια… φοβάμαι πως το τέλος δεν ήταν εκείνο το ξύπνημα. Ήταν η αρχή."
Ο Γκλίριον έγειρε μπροστά, "Και για να ξεκινήσουμε πρέπει να μάθουμε τι είναι."...