Φιδόμορφη Άτη

[Pandora]

Η Πανδώρα τον άκουσε χωρίς να τον διακόψει. Δεν γύρισε αμέσως προς το μέρος του. Το βλέμμα της περιπλανηθηκε στον χώρο. Προσπαθούσε να καταλάβει πού βρισκόταν. Αν ήταν αιχμάλωτη και αν ναι, από ποιον. Αν ο άντρας μπροστά της ήταν ειλικρινής ή κάποια παγίδα.

Τότε το είδε.
Χαραγμένο πρόχειρα σε μια πέτρα, μισοσβησμένο από την υγρασία και τον χρόνο, αλλά αναγνωρίσιμο. Το σύμβολο της επανάστασης του Κέλεμπ.
Δεν ήταν πληροφορία που θα έδινε σε έναν ξένο. Όμως με κάποιο τρόπο αυτό έμπλεκε τα πράγματα ακόμα περισσότερο.

Τα μάτια της συνάντησαν τα δικά του. Κενά, και όμως με κάποιο τρόπο την έβλεπαν. Ακόμα ζύγιζε τι από όσα ήξερε μπορούσε να ειπωθεί και τι όχι. Όταν μιλήσε, η φωνή της ήταν ήρεμη, σταθερή. Η φωνή της σειρήνας.

"Αν περιμένεις απαντήσεις, φοβάμαι πως θα απογοητευτείς. Οι απαντήσεις δεν εμφανίζονται όταν τις καλείς. Έρχονται μόνες τους."

Ανακάθισε στη θέση της και ετεινε ελαφρά το χέρι της προς το μέρος του.
"Με λένε Πανδώρα...και αυτός που σε δάγκωσε είναι ο Βιρίντιαν" Το φίδι σαν να αντιλήφθηκε την προσταγή, σύρθηκε αργά στην έκταση του χεριού της, σιρίζοντας χαμηλόφωνα.
"Ζητώ συγνώμη για αυτό. " είπε γνεφοντας προς τα σημάδια στο λαιμό του. Δεν ήταν καν σίγουρη αν την έβλεπε.

Μετακινήθηκε ελαφρά, σαν να δοκίμαζε αν το σώμα της της ανήκε ακόμη πλήρως. Το δάχτυλό της άγγιξε ασυναίσθητα το δαχτυλίδι της.

"Για να είμαι ειλικρινής το ότι κατάλαβες πως είσαι σε ονείρεμα είναι εντυπωσιακό. Χρειάζεται ισχυρό μυαλό και θέληση για να μπορέσεις να ξεφύγεις απο τη πλάνη."

Έκανε μια παύση.

"Σαν ονειροβάτης περπατώ στα όνειρα. Μπαίνω, βγαίνω, μερικές φορές επεμβαίνω. Άλλοτε καθοδηγώ. Άλλοτε απλώς παρατηρώ. Συνήθως δεν με βλέπει κανείς εκτός αν το θελήσω εγώ"
Ένα ανεπαίσθητοχαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. "Δεν είναι τέχνη που συγχωρεί τα λάθη."
Απλές πληροφορίες ονειροβασίας.

Το βουητό στα αυτιά της δεν έλεγε να σταματήσει, όμως δεν έδειξε αδυναμία.

"Εκείνο το μέρος έμοιαζε αρχαίο, οχι δημιούργημα απο ονειροβάτη. Δεν μπορώ να σου απαντήσω ούτε πως μπήκαμε, ούτε πως βγήκαμε. Ούτε την ανάμιξη του Βιρίντιαν. Ομως...." Τα μάτια της σκοτείνιασαν για μια στιγμή. "Ξέρω μόνο πως αυτό που συνέβη δεν τελείωσε όταν ξυπνήσαμε."

Κάτι τους ακολούθησε απ’ τον ονειρόκοσμο. Το ένιωθε να κινείται ανάμεσα στις σκιές του δωματίου, να ψιθυρίζει λόγια στη γλώσσα του.
Κι αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, την ανησύχησε. Τα πλάσματα του ονείρου δεν έχουν θέση στον ξύπνιο κόσμο.

Κοίταξε τον Γκλίριον, προσπαθώντας να καταλάβει αν το ένιωθε κι εκείνος.
Η έκφρασή του παρέμεινε κενή.

Ίσως κρατούσε και ο ίδιος πράγματα για τον εαυτό του.

[Glirion]

Η σιωπή ανάμεσά τους πάχυνε, σαν να πήρε υφή. Ο Γκλίριον δεν μίλησε αμέσως· έμοιαζε να παλεύει με κάτι αόρατο, κάτι που δεν είχε ακόμη όνομα.

Ο Γκλίριον έμεινε για λίγο ακίνητος, σαν να προσπαθούσε να βάλει σε σειρά σκέψεις που δεν είχαν ακόμη μορφή. Όταν τελικά μίλησε, η φωνή του ήταν χαμηλή, αλλά σταθερή — σαν κάποιος που είχε περάσει από σιωπές πιο επικίνδυνες από λόγια.

"Ξέρεις… όταν ξύπνησα, νόμιζα πως όλα ήταν απλώς ένα παραλήρημα. Ένα κακό όνειρο που θα έσβηνε με λίγο φως. Αλλά δεν έσβησε. Κάτι έμεινε. Νιώθω ότι κάτι που δεν έπρεπε να υπάρχει εδώ." Το πρόσωπό του περιπλανήθηκαν στο δωμάτιο, σαν να έψαχναν εκείνο το αόρατο βάρος που ένιωθε να τους παρακολουθεί.

Ο Γκλίριον έστρεψε το κενό βλέμμα του προς τη γωνία του δωματίου, εκεί όπου η σκιά έμοιαζε πιο πυκνή απ’ όσο θα επέτρεπε το φως. "Το νιώθω," παραδέχτηκε. "Σαν ανάσα που δεν ανήκει σε κανέναν μας." Γύρισε προς την Πανδώρα με ήρεμο τόνο, "όχι δεν είσαι τρελή, έχω και γω τις χάρες μου".

Έκανε μια μικρή παύση, σαν να ζύγιζε τις επόμενες λέξεις.
"Είπες πως χρειάζεται ισχυρό μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι βρίσκεται σε ονείρεμα. Μα εγώ δεν το κατάλαβα επειδή είμαι δυνατός. Το κατάλαβα επειδή κάτι μέσα μου… έσπασε. Κάτι που δεν έπρεπε να σπάσει. Και όταν γύρισα πίσω, αυτό το ράγισμα ήρθε μαζί μου."

Η σκιά στη γωνία αναδεύτηκε. Ο Βιρίντιαν σήκωσε το κεφάλι του απότομα, σαν να μύρισε κίνδυνο. Το χέρι του άγγιξε ασυναίσθητα τον λαιμό του, εκεί όπου τα σημάδια από το δάγκωμα είχαν αρχίσει να κοκκινίζουν.

"Δεν ξέρω αν μπορώ να σε εμπιστευτώ. Δεν ξέρω καν αν πρέπει. Αλλά ξέρω πως δεν είσαι ψεύτρα. Η φωνή σου… έχει το βάρος κάποιου που έχει δει πράγματα που δεν λέγονται. Και το φίδι σου… δεν δαγκώνει χωρίς λόγο."

"Δεν σε κατηγορώ. Αν ήμουν στη θέση σου, ίσως θα είχα κάνει χειρότερα. Αλλά θέλω να ξέρεις κάτι: όταν ήμασταν εκεί μέσα, στο αρχαίο εκείνο μέρος… δεν ήμουν μόνος. Κάτι με ακολουθούσε πριν καν εμφανιστείς. Κάτι που με ήξερε. Κάτι που με περίμενε."

Η φωνή του χαμήλωσε ακόμη περισσότερο.

"Και όταν ξύπνησα, δεν έφυγε. Δεν έφυγε ούτε στιγμή. Το ακούω να ψιθυρίζει. Όχι λέξεις… αλλά προθέσεις. Σαν να προσπαθεί να με σπρώξει κάπου. Σαν να θέλει να με κάνει να θυμηθώ κάτι που έχω ξεχάσει."

Έσφιξε τα χέρια του, σαν να προετοιμαζόταν για κάτι που δεν είχε ακόμη όνομα.
"Αν θες την αλήθεια… φοβάμαι πως το τέλος δεν ήταν εκείνο το ξύπνημα. Ήταν η αρχή."
Ο Γκλίριον έγειρε μπροστά, "Και για να ξεκινήσουμε πρέπει να μάθουμε τι είναι."...

[Pandora]

Το βλέμμα της δεν έφυγε από πάνω του, λες και προσπαθούσε να διαβάσει κάτι βαθύτερο από τις ίδιες του τις λέξεις.

Κάτι μέσα του είχε πράγματι ραγίσει.

Η Πανδώρα έμεινε σιωπηλή για λίγες στιγμές μετά την εξομολόγησή του.

Το βουητό στα αυτιά της δυνάμωσε ξανά, σαν κάτι να αναδευόταν πίσω από τους τοίχους του καταφυγίου.

Ή μέσα της.

Κοίταξε άλλη μια φορά τον χώρο γύρω της. Σκόνη. Υγρασία. Βότανα κρεμασμένα να ξεραίνονται από τις δοκούς. Ένα τραπέζι γεμάτο φίλτρα και σημειώσεις. Το σύμβολο του Κέλεμπ στον τοίχο. Ήταν όντως εκεί, αληθινό και οχι της φαντασίας της.

Είχαν καταλήξει στο τελευταίο μέρος που περίμενε να βρεθεί.
Ίσως αυτό να ήταν κακό σημάδι....Ίσως όχι.

Το γεγονός όμως πως βρίσκονταν εκεί σήμαινε πως κάποιος τους είχε μεταφέρει. Κάποιος που ίσως γνώριζε ποια ήταν. Κάποιος που είχε πρόσβαση σε ανθρώπους της Αντίστασης.

Και αυτό δεν της άρεσε καθόλου. Ο ρόλος της σε όλο αυτό ήταν αμφιλεγόμενος.


Ο Γκλίριον μιλούσε σαν άνθρωπος που είχε ήδη καταλάβει πως το πρόβλημα δεν ήταν ούτε ένα δηλητήριο ούτε ένας πυρετός. Κάτι είχε αγγίξει το άγνωστο. Δεν ήξερε αν ήταν ο ίδιος... ή αν το άγνωστο είχε αγγίξει πρώτα εκείνον.

Ο Βιρίντιαν ανασηκώθηκε αργά γύρω από τον καρπό της. Η χρυσή μορφή του γλίστρησε πάνω στο δέρμα της σαν ζωντανό κόσμημα, ενώ εκείνη άφησε τα δάχτυλά της να χαϊδέψουν αφηρημένα τα λέπια του, κοίταξε ξανά τον άντρα απέναντί της.

"Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν σπάνε, χάνονται."

Εκείνος είχε επιστρέψει. Αυτό δεν την καθησύχαζε. Την ανησυχούσε περισσότερο.

 Η φωνή της παρέμεινε ήρεμη. "Εσύ όχι μόνο κατάλαβες πως κάτι δεν πήγαινε καλά... αλλά κατάφερες να επιστρέψεις." 

Έκανε μια μικρή παύση.

"Δεν είναι συνηθισμένο."

Τον παρατηρούσε προσεκτικά. Παρέμενε ήρεμος, παρά το ράγισμα που ο ίδιος είχε παραδεχθεί. Παρά τους ψιθύρους. Παρά τον φόβο.

Η ηρεμία του ήταν σχεδόν ύποπτη.

"Αν κάτι σε ακολουθούσε πριν εμφανιστώ εγώ..." είπε χαμηλόφωνα, "...τότε ο Βιρίντιαν δεν δημιούργησε το πρόβλημα. Το δάγκωμά του απλώς άνοιξε ένα πέρασμα. Ανάμεσα στους δύο κόσμους."
Έκανε μια παύση.
"Ίσως για να μπορέσουμε εμείς να περάσουμε..."

Το βλέμμα της σκοτείνιασε.
"...ή ίσως για να περάσει κάτι άλλο."
Το φίδι κουλουριάστηκε πιο σφιχτά γύρω από τον καρπό της.Το ένιωθε κι εκείνο.

Η Πανδώρα σηκώθηκε αργά. Τα πόδια της διαμαρτυρήθηκαν αμέσως, όμως δεν άφησε ούτε μορφασμό να προδώσει την αδυναμία της. Πλησίασε τη γωνία όπου οι σκιές έμοιαζαν πιο βαριές.

Ο αέρας ήταν αισθητά ψυχρότερος.

Για μια στιγμή της φάνηκε πως κάτι κινήθηκε.

Όχι σώμα. Όχι μορφή. Μια παρουσία. Μια πρόθεση.

Έκανε ένα αργό βήμα πίσω.

"Κάτι βγήκε μαζί μας. Είναι γεγονός." Η φωνή της ακούστηκε χαμηλή, σχεδόν ψίθυρος. "Δεν ξέρω ακόμη τι είναι. Δεν έχει συμβεί ξανά, κανονικά ειναι αδύνατο... Ομως ξέρω πως δεν ανήκει στον κόσμο μας."

Η ισορροπία του κόσμου είχε αρχίσει να ραγίζει πολύ πριν από τη σημερινή νύχτα. Οι άνθρωποι άρχιζαν να θυμούνται πράγματα που έπρεπε να είχαν ξεχαστεί. Παλιές τέχνες. Κρυφά περάσματα. Όνειρα που δεν ήταν απλώς όνειρα.

Κι όταν τέτοιες δυνάμεις έβρισκαν ξανά δρόμο προς τον κόσμο των ζωντανών, τίποτα καλό δεν ακολουθούσε.

Γύρισε πάλι προς τον Γκλίριον.

"Ξέρω πού βρισκόμαστε."Τα μάτια της καρφώθηκαν πάνω του.

"Και ξέρω επίσης πως δεν θα έπρεπε να είμαστε εδώ."

Δεν είπε περισσότερα...Όχι ακόμη.

Αν το κρησφύγετο λειτουργούσε ακόμη, υπήρχαν άνθρωποι εκεί μέσα που δεν συγχωρούσαν λάθη. Και όσο ο Γκλίριον έδειχνε ψύχραιμος, εκείνη δεν είχε μάθει ακόμη αν μπορούσε να τον εμπιστευθεί.

Ή αν έπρεπε να τον φοβάται.

Χαμήλωσε ελαφρά το βλέμμα, σαν να είχε πάρει επιτέλους μια απόφαση.

"Πριν σου δώσω περισσότερες απαντήσεις... θέλω να μου δώσεις μία εσύ."

Η φωνή της μαλάκωσε επικίνδυνα, σχεδόν υπνωτικά..

"Είπες πως πριν εμφανιστώ εγώ υπήρχε ήδη κάτι εκεί. Κάτι που σε περίμενε. Που σε γνώριζε."

Έγειρε ελαφρά προς το μέρος του. 
"Θέλω να μου πεις τι ακριβώς είδες."

Δεν ήταν απλή περιέργεια. Ήταν δοκιμασία.

Δεν τον δοκίμαζε για να μάθει την αλήθεια. Τον δοκίμαζε για να δει ποια αλήθεια θα επέλεγε να της δείξει.

Ο Βιρίντιαν σήκωσε αργά το κεφάλι του, σαν να ένιωσε την αλλαγή στον τόνο της.

"Αν αυτό που μας ακολούθησε είναι αληθινό..." είπε τελικά, "τότε πιθανόν κανείς από τους δυο μας δεν έχει την πολυτέλεια να συνεχίσει μόνος του."

Το βουητό στα αυτιά της σταμάτησε απότομα.

Σιωπή.
Για πρώτη φορά από τότε που άνοιξε τα μάτια της, το δωμάτιο έμοιαζε απόλυτα ακίνητο.

Την σιωπή έσπασε ο ανεπαίσθητος ήχος χαρτιού που σύρθηκε πάνω στο ξύλινο τραπέζι.

Η Πανδώρα γύρισε απότομα.

Ένα διπλωμένο γράμμα βρισκόταν ανάμεσα στα γυάλινα μπουκαλάκια.

Ήταν βέβαιη πως πριν από λίγες στιγμές το τραπέζι ήταν άδειο.

Το βλέμμα της σκοτείνιασε.

Κανείς δεν είχε μπει στο δωμάτιο.

Κανείς... ή τουλάχιστον κανείς που θα μπορούσε να δει.